جنگ خوب، جنگ بد



باز سایه های شوم جنگ بر سرزمین ما سایه افکنده است. باز ندانم کاری و جاه طلبی های مشتی از همه جا بی خبر ویرانی های جدیدی را برای سرزمین من و تو رقم زده است. بازآوارنکبتهای ساخته شده به دست جاه طلبان ویرانگر بر اسمان و زمین این سرزمین خودنمایی میکند. هنوز چند صباحی نگذشته است که اتش جنگ خونین خانمان سوزی که سال های سال در کشور ما سایه افکنده بود خاموش شده است، ولی هنوزعواقب و تاوان آن را من و تو می دهیم. نگذشته است اززمانی که کشورمان و مردم بیگناهش در اتش جنگ می سوختند و افسار این اسب سرکش به دست اتش افروزان بود. چگونه می شود فراموش کرد ان روزها را. و سال های سال بعد شنیدیم که همه از اشتباهی که رخ داده بود و از این که می توانست این جنگ این چنین طولانی و خانمان سوز نباشد حکایت ها سردادند و... واینک دوباره منتظریم، منتظریم که خرابی و ویرانی وجنگ در دست دیگری و لباس دیگری و با نام دیگری اغازشود. و بعد باز هم پشیمانی پشیمانی و پشیمانی. هنوزبا تمامی عواقب و نتایج مصیبت های قبلی دست و پنجه نرم می کنیم و از ان رهایی نیافته ایم و باز به سال های تلخی می اندیشیم که برای کودکان سرزمین من و همسایگانش پایان ناپذیر است. همسایگانی بیچاره تر از ما که به ما پناه می جویند تا امنیتی داشته باشند. و دریغا که ای کودک معصوم نمی دانم به کدامین گناه ارامش اینچنین از تو گریزان است! تو از جهنم کشور خودت به سرزمین من پناه اورده ای وبه کودکان این جا دلبسته ای و نمی دانی که کودکان این سرزمین، بی سرزمین تر از تواند، و محکوم به این سرنوشت. دیگر خودم را فراموش کرده ام گاهی به این می اندیشم که جنگی لازم است که بکوبد، تا همه چیز از نو ساخته شود و نابود کند انهایی را که به یغما دادند این سرزمین را و تحقیرولگدمال کردند ملتش را. ولی می دانم همیشه کسانی که در جنگ ها نابود شده اند نه جنگ افروزان بلکه من و تو و این کودکان بی پناه بوده ایم. به این فکر میکنم که این تصویر،نمایانگرزندگی بخشی ازکودکان این سرزمین، درزمان صلح و در یکی از توریستی ترین مناطق کشور است! و با خود میاندیشم ایا اینها در زمان صلح و ارامش شایسته چنین سرنوشتی اند؟ سهم انها اززندگی کجاست؟ ایا جنگی لازم است تا حقوق از دست رفته شان را به انها برگرداند و یا وای به روزگاری که جنگ باقی زندگیشان رانیز به یغما ببرد!!ا
عکس ها گرفته شده توسط خودم /روستای ابیانه /ایران/ کودکان ایرانی وافغان


3 Comments:
نمي دونم داستان خانواده تيبو از روژه مارتن دوگار رو خوندين يا نه اما مي دونم اگه كسايي بخوان جنگ طلبي كنن سياستمنداران و چوبشو مردم مي خورن. مگه اينكه به قول ژاگ شخصيت اول اين داستان مردم خودشون ضد جنگ بلند بشن.
By
Anonymous, at 12:45 AM
سلام خسته نباشی .
یک سوال تا بحال افغاستان بودی ؟
تا بحال با عراقی های متواری در زمان صدام صحبت کردی؟
یادت باشه که همیشه جنگ بد نیست اگرچه درش ضد ارزش ها ،ارزش می شونداما این ضد ارزش ها از دید شما پایه گزار ارزش هایی هستند که اکنون نداری و شاید هرگز بهش نرسی ؟
هیچ چیز رو مطلق بد یا خوب نکنیم !
By
hootan, at 1:56 PM
دوست عزیزم
اگرعنوان مطلب، خود مطلب و جمله پایانی ان را بخوانید متوجه عدم مطلق گرایی موجود در متن می شوید که فکر می کنم کاملا واضح باشد. ولی من بیشتر در حرفهای شما مطلق گرایی می بینم چون به نظر می اید که جنگ را خوب میبینید. و اگر منظورتان از سوالتان این بود که یاد اور شوید که وضع افغانستان و عراق بعد از جنگ بهتر شده است، در مورد افغانستان اظهار نظر نمی کنم ولی در مورد عراق از انجاییکه یکی از صمیمیترین دوستانم از همان عراقی هاییست که شما اشاره فرمودید. از شنیده ها و دیده هاو گفته هایش می دانم که هم اکنون بااین همه شلوغی و بمب گذاری ها و اغتشاشات، که ما خبرش را داریم، مردم عراق بسیار بسیار راضی تر از زمان صدامند. ولی دوست من، من نه عراقیم و نه افغان. وحالا من از تو می پرسم. ایا تو در ایران بوده ای؟؟؟ ایا کودکان و مردان و زنانی را که زیر هجوم موشک ها و بمب ها زندگی می کردند را دیده ای؟؟ ایا با اوارگان و جنگ زدگانی که سالها اواره از این شهر به ان شهر می رفتند بوده ای؟؟ و حاصلش چه بود جز ویرانی و ویرانی و ویرانی. چه زود فراموش می کنیم!!!ا
By
parisa, at 5:41 PM
Post a Comment
Links to this post:
Create a Link
<< Home